Ewa przed­staw­iła mi swo­jego narzec­zonego pół­tora roku temu. Ponieważ jest kobi­etą pewną siebie, zna­jącą swoje prawa, więc nie boi się także stać ponad wszelkimi stereo­ty­pami jakimi kieruje się więk­szość naszego społeczeństwa. Dzięki zna­jo­mości języków zwiedz­iła prawie cały świat, co tylko umoc­niło ją w przeko­na­niu że jest oby­wa­telem świata a nie tylko Pol­ski. Dlat­ego ogóle nie byłam zdzi­wiona gdy wybrankiem jej serca okazał się inteligentny i mądry oby­wa­tel Indii. Podob­nie jak Ewa, oby­wa­tel świata :)…chwilowo zamieszkały w Polsce :)

Jak Bobby się oświad­czył? Oj, tak zwyczajnie.…..jak na stan­dardy hinduskie.…..pogrzebał w szafie, wyciągnął z niej 7 bry­lan­tów :) (dlaczego mój mąż nie ma takiej szafy?:))), które kazał osadzić w pierś­cionku zaręczynowym. W Indi­ach obrączki i pierś­cionki zamawia się u siebie w domu. Przy­chodzi do domu jubiler, pan młody wręcza mu to co “znalazł w szafie” i jubiler wraca za 2–3 dni z gotową biżu­terią.
Ponieważ uroczys­tość była NAPRAWDĘ bardzo skromna jak na zwyczaje hin­duskie, tylko 20 osób, nie wyma­gała wiel­kich planów orga­ni­za­cyjnych. Ewa pojechała do Deli kilka dni wcześniej, poszła z ciotkami, kuzynkami i innymi pani­ami do sklepu z mate­ri­ałami, wybrała ten który przy­padł jej do gustu (na ślub można wybrać albo czer­wony, albo złoty, albo różowy) i na drugi dzień miała gotowe ślubne sari.

Mimo zna­jo­mości wielu zwycza­jów i tak cza­sami się gubiła, więc prowadzący cer­e­monie na pytanie co ma teraz robić, odpowiedział: “rób to samo co Bobby, tylko za nim”! .….… I o to chodzi dro­gie Panie .….. pół kroku za mężem.

Oj dobrze że Bobby to światły człowiek, bo nie wyobrażam sobie Ewy kroczącej pół kroku za kimkol­wiek, nawet za ukochanym :)

Grat­u­luję kochana z całego serca. Trzy­mam kciuki i dziękuję za zdjęcia!

Kasia

Wszys­tkie pub­likacje prawdzi­wych ślubów możesz obe­jrzeć TUTAJ